|
Temas
Archivos
Enlaces
Curiosidades varias
O cine
O deporte
O galego
A música
A publicidade
A televisión
Información
Política
Galicia
HAI QUE BOTALOS!
Humor
Buscadores
Radio
Diarios
|
Se muestran los artículos pertenecientes al tema Curiosidades varias.
 Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasnos e dianhos, espritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas, feitizos das mencinheiras.
Pobres canhotas furadas, fogar dos vermes e alimanhas.
Lume das Santas Companhas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Oubeo do can, pregon da morte,
foucinho do satiro e pe do coello.
Pecadora lingua da mala muller casada
cun home vello. Averno de Satan e Belcebu, lume dos cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernales cus, muxido da mar embravescida.
Barriga inutil da muller solteira,
falar dos gatos que andan a xaneira, guedella porra da cabra mal parida.
Con este fol levantarei as chamas
deste lume que asemella ao do inferno, e fuxiran as bruxas acabalo das sas escobas, indose bañar na praia das areas gordas.
¡Oide, oide!
os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no agoardente, quedando asi purificadas.
E cando este brebaxe baixe polas nosas gorxas,
quedaremos libres dos males da nosa ialma e de todo embruxamento.
Forzas do ar, terra, mar e lume,
a vos fago esta chamada: si e verdade que tendes mais poder que a humana xente, eiqui e agora, facede cos espritos dos amigos que estan fora, participen con nos desta queimada. Un artigo para comezar o 2006... Pois non che sei que dicir... Os dous primeiros días do ano padecendo a resaca de aninovo, unha festa con traxe, baile e unha copa tras outra... Poucos recordos para unha noite longa que pasa voando... Por que todo o bo sucede nun suspiro? O placer é algo fugaz, non embargantes a dor é constante, perseverante e duradeira... A carón dos teus amigos, e non tan amigos pero coñecidos que levas tempo sen ver... Pero é unha noite para recordar, incluso para aqueles que renegaron da festa, e quedaron na casa, ben durmindo, ben mirando as galas das canles de televisión ou tomando champán co calor do fogar... Por que tardei tanto en escrever? Non é que vos tivera esquecidos, senón que, como xa dixen antes, pasei os dous primeiros días descansando, sen folgos sen para apenas respirar, e os outros dous restantes facendo tres cartos do mesmo... E agora chega Reis e outra vez a festa... Sen dúbida, o cumio para o Nadal, a millor festa deste fenómeno entrañable chamado Navidá... Lembro que de pequeno era a millor noite do ano... Ogallá me volvera a sentir así, pero tódalas ilusións, desexos e esperanzas aparecían nese momento e soamente en Reis podían ser cumpridos... Por que? Por que algo que non existe pode chegar a facernos tan felices? A felicidade pode estar nas cousas que non existen?...  Quero comunicarvos que estas datas poden parecer a cousa máis artificial, superficial e consumista do mundo... Pero parte do que se forma é certo... Son unhas datas para estar cos teus, e creas ou non no espírito do Nadal, este acábanos invadindo... Polo tanto, non é xusto non darlle unha oportunidade ó Nadal, porque fainos crer na maxia, na posibilidade de cambiar, de que os nosos desexos se fagan realidade... Unha tempada para soñar, divertirse, rir, chorar... É muito máis do que nos imaxinamos... Eu non son unha persoa pronadal, pero si unha persoa prosentimentos xerados polo Nadal... Non é para nada doado explicar o que significa, o que sintes, como te encontras... Eu simplesmente quero felicitar a todo o mundo por ser como é, a tódolos meus amigos, que os quero por ser eles mesmos, e a miña familia... Porque é bonito, porque hai que disfrutar e porque o Nadal é máxico... Se non cres en nada disto, millor non fagas o paripé, aínda que aconsello que sexades o máis felices que podades... BO NADAL E UN MOI, MOI FELIZ ANO 2006, PARA QUE TODO O QUE DESEXAMOS QUE SUCEDESE ESTE ANO E NON PUIDO SER, CÚMPRASE NESTE VENIDEIRO... (Quizais o artigo quede un pouco raro e insustancial, pero eu emprego a escritura autómatica, e así quedou...)
5 minutos de aplausos sen cesar... Non era para menos... A cámara de Teatro Ditea demostrou todo o seu potencial, e deixou en dúbida iso de que se lle chame Teatro Afeccionado... Demostrouse este mércores á noite, no Salón Teatro de Santiago, que non falamos de "afeccionados" precisamente... A obra representado por este elenco de artistas foi Melocotón en almíbar de Miguel Mihura, pero adaptaba ó galego, co título Melocotón en xarope... Case dúas horas de teatro nas que non existiu o aburrimento, e o sorriso era a tónica do día nas facianas dos espectadores. Nun teatro a rebosar, os actores do grupo Ditea, fixéronnos rir, sentir desacougo, medo, intriga... Unha multitude de sentimentos en só unha obra de teatro. Incrible... Das millores obras que vin na miña vida... (que conste que tampouco vin muitas, pero esta caloume fondo) Os actores e actrices do grupo Ditea son: Lara Rozados, Ramón Valiño, Antonio Ramos, Alberte Álvarez, Lucrecia Carril, Martina Martínez e Xaquín Lorenzo. Dirixida por Antón Casas. Uns atracadores de xoiería están agochados nun piso en Madrid. O atraco en Burgos obrígalles a ter unha coartada: son turistas venezolanos que viñeron a pasar unhas vacacións a España, e estiveron no sur, en Sevilla concretamente. O maior do grupo, "o Neno", collera un arrefriado e precisaba de atención médica... A preocupación da dona piso era un obstáculo polo que deberían de pasar, ademáis de pola enfermeira que tiña que coidar do neno... Pero en Madrid, as enfermeiras non estaban dispoñibeles, e tiveron que contar cunha monxiña, coitadiña dela, que tiña pinta de ser moi boa persoa... Quen ía imaxinar que esta monxa acabaría sendo a gran preocupación dos atracadores... Non vos conto máis, porque espero que este grupo volva os escenarios con esta obra... Para máis información sobre a obra e Ditea visite esta páxina  A continuación, cántovos unha canción portuguesa que aprendín en Polonia (si, si, en Polonia aínda que pareza mentira). Grazas a Mariana, Catarina, Carlos, Marco, Patricia, Isa e Tiago, podo fachendear e cantar cancións cando estamos cunhas birras entre amigos... Aí vos vai: Inmaculada a señora dos pasteis, pasteis! Mira que o viño nâo se acabe nos toneis, toneis! i que augardente seja cada vez mais forte Xura, xurarei que beberei ate a morte Cando eu morrer nâo quero choros e gritos, ao pé de min quero cinco, cinco litros Vai cara arriba, cara arriba e cara abaixo Vai cara o centroooooooooo.... vai cara o centro e bota abaixo  Este é un traballo que entreguei o ano pasado á mestra de Comunicación Escrita. Pedíame unha narración, que contivera as palabras ordenador, facultade e chuvia... Cun diálogo (tanto directo coma indirecto), con esa base, escribín estas verbas... A ver que vos parecen... Correndo. Correndo a máis non poder.Chuvia, chuvia e mais chuvia. Non podía ollar nada mais alá das miñas gafas.Todo o chan estaba mollado e os meus zapatos patinaban como se dunha pista de xeo se tratase. Non era capaz de correr, nin tan siquera de a seguir ; o vento e o frío impedíanmo. Toda a xente xirábase e ollábame de forma estraña: estaba totalmente enchoupado, con tan só unha camisola de manga corta, e arrastrando o resto da miña roupa que levaba entre os brazos como boamente podía. Tal vez o meu aspecto resultase un tanto cómico e ridículo, pero eu non o pensaba así. De súpeto, despois de correr o que a min me pareceron miles de quilómetros, vina. Comecei a berrar o seu nome sen cesar, mentres todos os transeúntes ficábanse ollando fixamente. Ao ver que ela non me facía caso, caín rendido de xeonllos sobre o asfalto. De repente, noto como unha man me apaña o queixo e diríxeo cara o ceo. Ela ollábame á cara, cos ollos chorosos, e entón comecei a cantar unha das súas cancións preferidas:
- I´m dancing, and singing, in the rain...
A miña facultade. A moderna e espectacular facultade de Ciencias Sociais. Sentado nunha mesa da zona de informática enfronte a un ordenador, fumando un pito e cunha aspirina acompañada dun vaso de auga sobre a mesa, por se me entraba de novo a dor de cabeza. A señora da limpeza fixo un aceno un tanto brusco para que apagase o cigarro, pero a min non me importaba o que ela me dixese: falaba por internet co amor dos meus amores. Fun á facultade para poder conectarme á rede e escribirme con ela aínda que só se tratase dunhas liñas. Estaba na súa casa e eu mandáballe fotos e cancións que sabia que a ela lle gustaban. Para min non había nada máis importante que estar con ela e poder senti-la , aínda que tan só sexa por internet. Era unha sensazón indescriptíbel, que enchía o meu baleiro interior. De repente, Rosalía corta por completo a conversación e pregúntame:
- Xosé, temos que falar, importarche que me pase agora pola facultade ou estás a traballar?
- Claro que non cariño, sabes que ti podes vir cando queiras- respondín, tecleando as teclas con nerviosismo...Se unha rapaza che di: "temos que falar", en poucas ocasións se dá o caso de que sexa algo positivo para a continuidade da parella, pero quen sabe, igual se trataba de calquera chorrada sen importancia. Ela sabia perfectamente como deixarme desacougado e impaciente.
Chegou á facultade nun momento, nin tan siqueira dérame tempo a falar con uns amigos que alá estaban, pero aínda así estaba demasiado preocupado para estar cos colegas. Ela estaba, como sempre, espléndida. Ía abrigada ate o pescozo, xa que, ao igual ca min, se atopaba un pouco enferma. Deille un bico, pero ela facendo un guiño e un aceno un tanto estraño, dirixiuse á cafetería para falar comigo, un detalle que me chamou a atenzón. Sentouse, cruzando as pernas e comezando a balancearse na cadeira ollando para todos os lados, salvo para a miña cara. Eu non podía deixar de a mirar , como sempre me pasara desde o día no que a coñecín. A intranquilidade e a falta de agarimo que me estaba a demostrar Rosalía, provocaba na miña unha sensazón de terror e pánico, e por primeira vez na miña vida, desexei que ela non estivese alí naquel momento.
- Xosé, ti sabes o que me pasou estes días que non estivemos xuntos non?- preguntoume Rosalía esperando unha resposta que a satisfixese.
- Pois o que me dixeras, non?que tiñas unha morea de traballos pendentes e tiñas que apurar este cuadrimestre para poder quitar todas as asignaturas.- contestei, sabendo que nin eu mesmo cría as palabras que estaba a pronunciar naqueles intres.
- Xosé, vouche dicir a verdade e sen rodeos.- díxome esta vez ollándome fixamente á cara- coñecín a outra persoa, e aínda que sei que ti es un tío estupendo e hai poucos coma ti, non podo negar que estou namorada del. Síntoo. Sempre poderemos ser amigos- concluíu cun enigmático sorriso.- Adeus- e dándome un bico na miña meixela que magoas notei, marchou. Marchou sen mais.
Mentres vía como ela marchaba, eu me ficaba colado ao asento, inmóbil, ollando para o chan, que semellaba que era o único que non se burlaba do meu. Dous compañeiros viñeron no meu auxilio, pero aparteinos cos brazos con todas a miñas forzas e comecei a correr detrás dela.
 Descarga o desmaio de Don Manuel en pleno mitín Don Manuel Fraga Iribarne non podía xa co seu corpo... Tanta charliña ía acabar con el... Se e que está moi maior don Manuel, deixe de facer oposición que imos levar un desgusto... (Ou unha alegría) 
É que hai que saber de todo... Senón temos intelixencia e cultura... Que nos queda?... Neste artigo gustaríame falar dunha lírica pouco coñecida e que rompe as barreiras da creatividade e orixinalidade... O haicus... Estes poemas proveñen do imperio do sol nacente, é unha das estructuras poéticas máis tradicionais dos nipóns... Previo ó haiku (é con k a forma orixinal, aínda que ó pasalo ó galego escribímolo con c), existía o hokku, pero no século XIX, Masao Shiki separou o hokku e creou o primeiro haicu, sendo así o creador e primeiro escritor de haicus da historia... O haicu son tres versos cuxa estructura consta de cinco, sete e cinco sílabas, e están carentes de rima. A palabra clave destes poemas é o kigo, o cal fai referencia á estación do ano na que situaríamos a poesía... Segundo algúns pensadores, o haicu debería fusionar dúas imaxes, creando unha no primeiro verso, outra no segundo e uníndoas no terceiro e último verso, de forma que cree un binomio fantasioso... Á pausa realizada nun dos dous primeiros versos, para dárlle cohesión o poema denomínase kireji... Pero todas estas regras soen ser quebrantadas, e acábanse facendo haicus sen facer caso nin sequera á estructura... Estes poemas soían reflexar paisaxes, lugares, panorámicas, cabios de estacións e tamén referencias o tempo atmosférico... Pero agora calquera cousa pode ser "haicuada"... Neste enlace poderás ver os millores haicus en galego...  Descarga aquí os regates máis espectaculares dos grandes astros da bola
Neste vídeo poderes ver a todos os "artistas" do balón, entre eles, Cristiano Ronaldo, Zinedine Zidane, Robinho, Ronaldo, Ronaldinho, Cafú, Zlatan Ibrahimovic... Tódolos cracks a vosa disposición   Neste artigo me gustaría acercarvos á psicoloxía da cor, neste caso, da cor amarela. Que vos suxire o amarelo? É símbolo de mala sorte? Causa fario? Ten algo que ver coa escea teatral? Aquí tedes a dous psicólogos que expoñen a súa teoría... Segundo Lüscher o mais característico da cor amarela é " a claridade que reflecte a luz e dese modo a irradia a todos lados, a relucente serenidade". O amarelo se corresponde coa libre distensión, coa disolución. "En psicoloxía o amarelo significa un alivio fadigosa, agoviante e inibidor." "O amarelo sempre empurra cara diante, cara o novo, o moderno, cara o futuro." Halder di: "Xunto a outras tonalidades de cor, o amarelo se adxudicou a unha especie de síndroma impulsivo, xa que a sua relazón coa motivación para o rendimento e coa atenzón externa guiada por un obxectivo final, pero non obstante emotiva, é evidente". E vós que opinades? Que sensación vos causa unha parede amarela, ou unha persoa que viste de amarelo...?  Por que cando falamos de home e de muller como se de especies distintas se tratase? Ao parecer, resulta que home e muller temos a mesma estrutura ósea, os mesmos órganos e as mesmas funcións nos múltiples e diferentes aparellos e sistemas do noso organismo. Creo que cando falamos doutros animais, en teoria nós somos racionais e eles non, non facemos unha diferenciación entre lobo e loba, senón que simplesmente decimos: "vin un lobo", e a diferenciación de xénero resulta banal. Tal e como está planteada a sociedade, sería unha utopía pensar en que todos seríamos tratados igual, é dicir, as mulleres sempre serán mulleres, e os homes sempre homes, pero ainda asi, somos da mesma especie, ainda que semelle mentira, somos seres humanos. Deteñamos un momento en pensar, ,cando un animal olla a un home ou muller, que pensa? Que somos especies distintas? Pode resultar un pouco estraño, pero en campos médicos e científicos como a bioloxia non existe tal diferenciación de xénero, pero, por exemplo, en outras como a anatomia, colleria destacar as diferenzas externas que diferencian ao home dunha muller... ou é que... , un tigre ten unha estrutura ósea e unhas características diferentes ao dunha tigresa? Son iguais, trocan alguns aspectos físicos exteriores e por suposto, o aparello reprodutor e os órganos sexuais... Con isto, quero dicir... somos iguais, a diferenciación é algo inevitábel na actualidade, ainda que eu escriba este artigo, tamén penso igual. Non somos iguais en canto a pensamentos, formas de actuar, actitudes e canons, pero si, biolóxicamente.  Tras adquirir un dominio na páxina de dominios de VG, o xeito de acceder pode ser variado: ou acceder a través de blogia, ou senón directamente dende a seguinte dirección: www.andresinho.es.vg, como máis cómodo vos resulte. Deste xeito, desmémbrome por primeira vez do servidor a través do cal estaba operando. Máis tarde fareino tamén con outros nos que teño páxinas abertas coma esflog ou galeon. Gracias pola atención, a ver se co novo dominio, e iso de que hai que teclar menos, aparecen un maior número de visitas...  Gustaríame comunicarvos que o meu web blog continuará a pesar de que sexa un traballo para a asignatura de deseño, ademais de porque é ameno e divertido, porque me entreteño moito posteando para todos vós e ademais non hai dia que pase sen un sorriso por estar orgulloso da miña páxina. Espero que a actividade que hai nel sexa maior, e que me fagades máis feliz con mais comentários se cabe... Para vós, Andresiño non cesa... Este artigo é moi similar ao do web blog de Duffman, pero sei que a el non lle vai importar... ¡ Un saúdo para ti, David! Gustaríame despedir este mes de Maio, non se antes agradecer a todas aquelas persoas que fixeron que o web blog saise adiante:Primeiro, agradecer a David Vázquez (Duffman), por todos os seus comentários, sobre todo no web blog de galego, polo seu apoio, e polas súas ideas, que provocaron a creación de multitude de artigos. A Marcos Avelino, polas innumerabeis veces que me emprestou o seu ordenador para traballar na zona Wifi e poder postear con tranquilidade para todos vós. A Dj Marin, por me axudar a pór a contador na miña páxina web. A Benxa, por ser como é. A Diana, por me dar a idea de crear un artigo sobre o videojuego Dead or Alive II. A David Capelo , por comentar varios artigos e aportar varias ideas para completar o website. A todos os bloggers enlazados na parte dereita, porque sen eles non tería enlaces interesantes que pór. A todos aqueles/as que visitaron a páxina, a pesar de non ter deixado ningún dos seus valiosos comentarios. A todos os que me animaron e me dixeron que a miña páxina estaba moi ben, ainda que estivesen a mentir. Por último, ao profesor Daniel Martí, porque sen el non crearía o web blog, e non o pasaría como mo pasei (isto non é nada de peloteo nin leites, é simplesmente sinceridade). A todas, a todos... MIL GRAZAS  Neste artigo trato de reflexar como continuamos vivindo nunha sociedade machista. Entre os xoves, hai unha diferenza clara no que respecta á educación sexual. Os homes son os que dan o paso, os que van decididos á rapazaque queren e que lles gusta,para cortexala, conquistala e namorála . Elas, deben esperar a que o home dea o paso para poder falar, flirtear e despois... o que xurda. Esta é a imaxe que a sociedade ten que deberia ser o sexo entre os xovens. Pero enganan-se. A mocidade deberia poder difrutar do sexo, sen que haxa barreiras, obrigas nen ridículos códigos de conducta. Hoxe en dia, a muller fai un uso maior da sua liberdade neste esquema de relazóns, e, en moitas ocasións, isto non é ben visto pola sociedade. Son as próprias mulleres, na maioria dos casos, as que son machistas. - Fulaniña se lió o luns con Javier, e o xoves estaba con Esteban.- , Que Fulaniña fixo tal cosa? ¡ Miúda puta! Este tipo de comentários son frecuentes, e en moitas ocasións, realizados e criticados polas mulleres. Agora poñamos o caso de que Esteban praticase sexo con tres mulleres diferentes nunha semana. Cais serian os comentários que se farian sobre el? Os homes dirian: - Ey tio, , inteirache-che de Esteban? O que chefe! Con tres tias en seis dias Sen embargo... , Cais serian os comentários das rapaces? Gostaria-me que expusiérais as vosas opinións sobre este tema. ¿ É certo iso? Debemos ser os homes, os que deamos o primeiro paso?... Os piropos dos obreiros non poden encherse nun só artigo. Necesitamos colocar outro artigo para que sigan lendo as ingeniosas frases que se lle ocorren aos nosos amigos do grémio da construcción. A continuación, outras dez, para que evalueis as máis brutas, as máis graciosas ou, as que máis vos chamaron a atenzón: 11. ¡¡¡Non cho vas crer, pero eu fai 30 segundos era maricón!!! 12. !!! Con un cú tan bonito tes que cagar bombóns!!! 13. ¡¡¡Guapa!!! ¡¡¡Que mexas colónia!!! 14. ¡¡¡Non teño pelos na lingua porque ti non queres!!! 15. Teño sede, nena, e ti arrecendes a Gatorade. 16. Iso é un corpo, e non o da Guardia Civil. 17. Xogar ao doutor é para nenos, ven e xoguemos ao xinecólogo. 18. O teu pai debia te-lo cipote como o cincel de Miguel Ángel pa facer semellante escultura. 19. Chavalota, faría contigo máis cousas que as que faría macgiver en bricomanía. 20. ¡¡¡Mozaa!!! ¡¡¡Se o teu cú fose un banco meteríache o cipote a prazo fixo!!!  Os piropos que as mulleres reciben pola rúa... ¿ que opinan en realidade as mulleres sobre eles? A algunhas lles fan graza, a outras nengunha, outras se poñen agresivas e insultan, e mesmo as hai que se non reciben un piropo ao pasar polo lado dunha obra, se indignan. Pero, Deberíase chamar isto piropo? Non seria mellor adoptar un novo termo? "Obreopo"? O piropo sóltase para ligar, para halagar á rapaza, pero estes obreopos sóltanse, máis que nada, para se desafogar e se cadra, para demostrar a hombría e a suposta superioridade do home... A ver que vos semellan estes dez primeiros... Máis adiante haberá mais: 1. ¡¡¡Dime quen é o teu xinecólogo para chuparlle o dedo!!! 2. ¡¡¡Tes dous ollos como dúas tixolas que cando chos ollo se me friten os ovos!!! 3. ¡¡¡Nena!!! ¡¡¡Estás máis apretada que os parafusos dun submarino!!! 4. ¡¡¡María!!! ¡¡¡Tes uns ollos que..., que..., que che comeria toda a cona!!! 5. ¡¡¡Se foses barco pirata che comeria o tesouro que tes entre as patas!!! 6. ¡¡¡Me gostaria que foses un polo para che meter o pau polo cu e facerte suar!!! 7. ¡¡¡Señora!!! ¡¡¡Cámbiolle a filla por un piano e así tocamos os dous!!! 8. ¡¡¡Seria capaz de follarme ó teu can para entrar na túa família!!! 9. ¡¡¡Estás tan boa que che faria un traxe de saliva!!! 10.¡¡¡Preciosa, quen fose baldosa, pa verte a cosa!!! ( A traducción non está correcta completamente, xa que ó trocar cosa, por cousa, desfaise a rima lóxica consoante)  Este é un dos moitos ditos populares coñecidos por todos. A maioria dos homes afirman que se lles escapou algunha que outra vez... Se non din ese, utilizan unha variante moi coñecida por todos: "Muller tiñas que ser". Pero, , é unha realidade, ou un dito machista que non ten sentido?As estadísticas nolo aclaran. no ano 2001, o 78% das mortes por acidentes de tráfico, foron protagonizadas por homes. O mecanismo dos homes é moi sinxelo. Creémonos os amos da estrada, o noso carro é seguridade, non nos vai fallar. Asi pensamos, e a partir dese pensamento, chegan as desgrazas. Moitos direis... si xa, pero se o 78% de mortes as protagonizan homes é porque somos os que máis conducimos... Si, é certo, pero ainda asi, realizando un muestreo equilibrando a balanza para ambos sexos, os homes representan o 68% das mortes... As mulleres, polo xeral, lle teñen respeto ao carro. Manexano con cuidado, con precaución, e por suposto, por estadística, póñense máis o cinto que os homes, rebasan menor número de veces o límite de velocidade, e, reciben un menor número de multas...Si, a muller tamén pasa menos horas ao volante, e percorre menos quilómetros que os homes, pero ainda asi, outra vez máis, calculando as porcentaxes tomando en conta ese dato, os homes cometen máis acidentes, nun 60%.... Para min , é un dito do que se descoñece a procedencia, e que plasma alguns resquicios da sociedade machista e patriarcal. Temos que asumilo rapaces: elas poden conducir, saben, e, mesmo, o fan mellor que nós... pasamos a época na que só habia un carro familiar, e agora hai un coche para a muller e o home. Por último, un orixinal consello: Precaución, amig@ condutor/a. Andresinho ten novo logo! Para que os que visitedes a miña páxina non teñades a oportunidade de coñecerme en persoa, adianto unha fotografía miña para que me coñezades millor. Espero que esta nova aportación non supoña un descenso vertixinoso no meu número de visitas no contador... Por certo, Óscar, sinto que aparezas ti na fotografía, pero é que non teño outra na que apareza eu só, xa que formateei o PC hai pouco, e teño poucas imaxes, pero espero que non te moleste este logo provisional... Dende aquí convídovos a que visitedes o seu web blog: Oskarillo_10, un dos millores blogs que vin na miña vida... O que queira saber de deporte, que lle pregunte a Oskarillo... Sen máis despídome...  Estes dias estase a celebrar na cidade ucraína de Odessa o IV Festival de body-Art. Trescent@s modelos, nin mais nin menos emprestan a súa figura para que os cen artistas (tanto convidados como afeccionados) plasmen as súas obras nos seus corpos. Este evento supón outro tipo de expresión artística orixinal e novedosa, na que, o "cadro" convértese en protagonista igual ainda que o soporte sexa o corpo dunha persoa. Pode resultar estrano, pero á vez agradabel contemplar unha obra de arte, ao mesmo tempo que estás a observar a unha persoa. As persoas non son as protagonistas, senón lienzos viventes que teñen un protagonismo importante ainda que secundario. A idea do artigo débolla a La Voz de Galicia, xornal que inspirou estas liñas. A fotografia (tamén do mesmo diario), mostra o retrato do coñecido líder comunista, Lenin, no corpo dunha escultural xoven. Ver noticia de La Voz de GaliciaDia 28 de Abril de 2005. Crio que todos os estudiantes da faculdade de Ciéncias da Comunicación e outros visitantes, turistas, amigos e coutiñas en xeral lembrarán-se dese dia como unha festa multitudinária á que todos se apontaron. Mentres uns bailan música con uns litros na man, outros xogaban pachangas ao futebol, ou simplesmente se tombaban na erva. O tempo era propício para un dia de festa. O ambiente e a marcha comezou para alguns ás 12.00 h, dando-o todo desde primeira hora. Outros optaron por aparecer á tarde, despois de comer, e asi estar mais descansados para a noite.
Os concertos uniron ainda mais aos xoldristas, quen bailaban sen parar, tanto fora rock como hip-hop. Tamén os profesores, todos de festa, alguns mesmo se animaron a xogar ao futebol (ese Chechu). Enfin , unha festa para lembrar, mágoa que fiquen 364 dias para outra igual... , Esperade a Santa Kata 2006! Pero... para os homes tamén hai varios chistes sobre a muller circulando... Asi que aqui tendes varios chistes quitados da mesma páxina que a anterior sobre o sexismo. Rapazas, parece ser que se atoparon respostas aos vosos chistes... A ver se son eficaces! 1. En que se semellan as mulleres a dentadura?En que se lles das pasta e as cepillas de cando en vez durante toda a vida. 2. En que se semella unha muller a unha gasolineira?De pescozo até cintura.... diésel De cintura para abaixo..... súper De pescozo para en riba.... sen chumbo. 3. En que se semellan as mulleres a un globo?En que o globo tende a subir e a muller sube a tender. 4. En o que se semellan as mulleres ás formigas?En que lles tapas o burato e vólvense tolas. 5. En que se semellan as mulleres ós cadaleitos?En que todo o que entra, está teso. 6. En o que se semella unha muller a un paracaídas?En que se non os abres, a cascas. 7. Como se chama ao espazo entre a vaxina e o cú?Frontón, porque é onde rebaten as pelotas. 8. En que se semellan as mulleres virxes ás fichas de parchís?En que as dúas córrense co dedo. 9. Por que as mulleres teñen os dous buratos da zona baixa tan próximos?Para as poder apañar como os packs de cervexa. 10. En que se semella unha muller a unha tixola?En que hai que esperar a que se quente para mete-la carne. Espero que estes dous artigos non xeren polémica, e tanto homes como mulleres os tomen nun ton de humor, xa que non trato de dicir nada con ningún dos dous. É mais, seguro que moitos destes chistes xa os escoitarades... A continuación, propoño unha serie de chistes atopados nunha interesante páxina sobre o sexismo, que, ainda que está un pouco obsoleta, ten varios apartados curiosos e que merecen a mágoa ver. Este primeiro artigo mostra os chistes para vós, as rapazas, para que vos cachondedes de nós todo o que queirades.
1. En que se semellan os homes aos cepillos de dentes?
Porque sen o rabo e a pasta non valen para nada.
2. En que se semella un home a unha gasolineira?
De pescozo para en riba..... diésel
De cintura até o pescozo.... super
De cintura para abaixo...... sen chumbo
3. En que se semellan os homes aos peidos?
En que chos tiras cando queres.
4. En que se semella un home a un rumor?
En que os dous córrense axiña.
5. En que se semella un home a un microondas?
En que quéntanse en 15 segundos.
6. En que se semella un home a unha ficha de parchis?
En que come unha, e conta vinte.
7. En que se semellan os homes aos espermatozoides?
Que de tantos millóns só serve UN.
8. En que se semellan os homes aos enterradores?
En que só se preocupan do teu corpo.
9. En que se semellan os homes aos baños?
En que ou están ocupados, ou son unha merda.
10. En que se semellan os homes ás pizas?
En que os chamas e aos 30 minutos están quentes na porta.
Até aqui o Top Ten dos chistes sobre homes desde a perspectiva feminina.  Noites abertas programa unha série de talleres de autoaxuda para aqueles xovenes que teñen dificultades para relacionarse . Aínda que cada dia semelle que os seres humanos estamos máis unidos, a falta de contacto humano, e do falar de cara a cara provoca que cada vez caiamos mais na ausencia de tacto para tratar a outras persoas. Ás veces as novas tecnoloxias e medios de comunicación, non fan que estexamos, senón, mais incomunicados. Mónica Couso, unha das monitoras da Asociación Inzar, cre que a situación chegou ao extremo de pensar que, algúns xovenes, logran desinhibirse e lograr ligar coa axuda do Señor J&B ou de outro tipo de drogas (cannabis, pastillas, cocaína, crack, heroína, cogumelos alucinóxenos... todo o que se vos veña á mente). Estes talleres que se imparten na praza da Ferrería da cidade de Pontevedra serven para disipar aos xovenes todas as dúbidas que non se atraven a preguntar á xente que teñen máis preto. Inzar planea ademáis, coa axuda de outros sexólogos e mesmo dunha masaxista ( Chus Amoedo), realizar outro taller que se chamará Eros e Afrodiña que tratará sen vergoña o tema do erotismo e comezará a finais deste mes.  Este conflicto non cesa. Levamos máis de medio século con esta horrorosa guerra. As mulleres son unhas das grandes perxudicadas, xa que dos miles de persoas que están sen vida no campo de batalla, moitas delas son mulleres que non deberian ser obxectivos, xa que son civís. Tanto os grupos palestinos como as forzas armadas israelíes asasinaron a centos de mulleres. Moitas delas conservan a vida, pero sofren maltratos e vexazóns por parte dos soldados de guerra. As mulleres vénse indefensas ante os soldados que se dirixen sobre elas para maltrata-las , violá-las e asasiná-las . A onda de asasinatos e homicidios é o principal motivo de preocupación, pero ademáis existen outros motivos de vergoña encanto ao cumplimento dos Dereitos humanos. Nos territorios que están sendo ocupados por Israel, as casas das mulleres palestinas foron derribadas e ademáis estas sofren limitacións que lles negan o dereito de admisión aos servizos sanitários, a educación ou ó mecado laboral. A igualdade entre homes e mulleres na sociedade palestina viuse do todo truncada, a violencia no núcleo familiar cada vez vai a máis, e ainda así a muller vése exenta de calquera tipo de protección. Amnistía Internacional reclama o dereito destas mulleres e o recoñecemento dos gobernos da responsabilidade que teñen sobre o campo.  O GTA San Andreas é un novo xogo de acción para a Play Station 2. É unha continuación da saga creada para esta vídeo-consola, despois de ter creado xogos como o GTA, GTA II, GTA III, GTA Vice City... ( GTA significa en inglés Grand Theft Auto). Este xogo ofrece grandes posibilidades, múltiples aventuras nas que o usuario pode embarcarse . A medida que o xogador consegue completar as misións; acumula diñeiro, armas, vehículos e todo o que precise para o futuro. Outras accións que pode realizar todo aquel que participe neste xogo son, por exemplo, matar a todo aquel que apareza por diante, con múltiples armas ( bazookas, rifis, lanza-granadas... e armas que non son de fogo, coma un bate ou mesmo cos propios puños do protagonista da historia...); roubar vehículos con facilidade, e, tamén, recoller prostitutas nos carros roubados ( como curiosidade, destacamos que as prostitutas teñen a capacidade de rexurdir, é dicir, de lle dar puntos de vida aos xogadores). A liberdade neste xogo rebasa tódolos lindes... O GTA San Andreas ten á sua disposición unha páxina web para información dos máis curiosos, explicando todo luxo de detalles sobre o xogo. Este xogo está recomendado, , a maiores de 18 anos, pero isto non supón que os mais pequenos non reciban a sua influencia. Como xogador de vídeo-consola, recoñezo que este xogo é apaixoante, que a liberdade de actos fainos vivir e sentir a ficción que os creadores do xogo formaron para o noso disfrute. Por outra banda, considero que non é un bon exemplo para os máis pequenos, xa que estes, con pouca capacidade do uso da razón, poden recibir unha influencia nociva e perxudicial. Ainda asi, outros xogos violentos xa provocaron grandes traxedias, como o famoso "Asasino da katana", pero non creo que este rapaz cometera ese crime tan só pola influencia dese xogo. Considero que non é posíbel que agora un neno que xogue ao GTA San Andreas se poña a roubar carros pola rúa, nen a matar á xente, porque é consciente de que tán só é ficción. Esa é a cuestión, saber separar a realidade da ficción. Con isto, non quero dicir que estea a favor de que os nenos xoguen a este xogo, considero acertado a recomendación deste entretemento para maiores de 18 anos. Prefiro que vostedes debatan e reflexionen sobre o xogo. ¿ Xogaron? ¿ Gustaríalles facelo ? ¿ Que influencia cren que provoca este xogo realmente? Por último, explicar o motivo da intrusión deste artigo no meu web blog. O sexo está presente ao longo do xogo: as prostitutas son un factor fundamental, xa que, no caso de que o xogador se vexa agonizando recorre a estas para que lles salve a vida. Visto desde o punto de vista humorístico, non é mais que un detalle simpático do xogo, pero... ,¿ É que sempre está o corpo e a muller como detalle de comedia? No apartado de enlaces do web blog, teñen para a sua disposición outro web blog no que aparece información rica e variada sobre este xogo ( clicar sobre a imaxe-portada do xogo). Na facultade de Ciencias Sociais e da Información celébrase tódolos anos, como patrona dos publicitarios, un festexo en honra a Santa Catalina. A festa é chamada, tanto por alumnos como por profesores e demáis persoal da facultade como Santa Katabirra.
O día 8 de marzal é o último para que os alumnos presenten os carteis que poden elaborar para anunciar esta festa. O premio final é de 30 € e entre as bases do concurso destacan as seguintes:
Din A 3
Formato (29,7X42)
O cartel debe estar presentado a tres tintas.
Esta iniciativa é levada a cabo polos propios estudantes, e serve para involucrar mais aos alumnos da facultade para que mostren as súas habilidades, poñan a proba o seu enxeño, e demostren os seus dotes publicitários. ¡ Animádevos a participar!  O presidente da Xunta de Galicia, Don Manuel Fraga Iribarne fai declaracións con desparpaxo e coas ideas claras. Tras recoñecer a súa condición de católico, apostólico romano; o presidente de 82 anos asegura non ter utilizado preservativo e que nunca o vai utilizar, colocándose a favor da postura da Igrexa, que nun principio se situaba nun pensamento a favor do uso do preservativo, pero máis tarde rectificou, tachando o método de ser un atentado contra os meios da Igrexa. As palabras do dirixinte galego foron textualmente as seguintes: "Yo, desde luego, que toda mi vida, como es sabido, he dicho la verdades sin condón, pienso morirme sin ponerme ninguno". Ademais, Don Manuel, mostrou o seu aprecio e favoritismo cara a Igrexa, e segura estar ao servizo da Sua Santidade, o Papa. A partir destas declaracións, xerouse unha polémica abondo grande, e que está ainda presente na opinión pública. Ademais, a Conferéncia Episcopal involucróuse, mudando a sua postura, e tachando o uso do preservativo de inmoral. A MIÑA OPINIÓN PERSOAL Considero que o que o presidente da Xunta declarou está fora de contexto do que en realidade se deberia declarar: utilizar o preservativo prevén das enfermidades de transmisión sexual, é un método anticonceptivo eficaz nun 99%, e a sua difusión e a facilidade de uso son factores que aseguran unha vida sexual sana e confortabel. Cada vez son maiores os embarazos non desexados, o contaxio de enfermidades de transmisión sexual... , ¿ O mellor remedio ao SIDA é a virxindade? Considero que todos debemos desfrutar do sexo seguro, sano e cómodo. A miña postura atea pode ser un pouco conflictiva en relación a outros pensamentos católicos e relixiosos, pero simplemente estou a dar unha opinión, que creo, baixo o meu punto de vista debería ser. Fotografía: www.el-mundo.es/elmundo/ 2005/01/20/sociedad/1106225671.html
|
